Ντέρμπι μόνο στα λόγια

Τα μεγάλα παιχνίδια σε δύο περιπτώσεις χάνουν την αξία τους: α)όταν λήγει πολλά με λίγα και β)όταν η μία ομάδα παίζει ταμπούρι και καταστρέφει το παιχνίδι, πανηγυρίζοντας το χ.
Κουρασμένοι από δύο παιχνίδια-μάχες νιόνιος και Βέρντερ όπου πραγματικά σαρώσαμε μπήκαμε να πάρουμε και το γαύρο άνετα. Δεν το περίμενα αλλά όλοι οι παίχτες ήταν συγκεντρωμένοι. Λίγες οι γκάφες και με μέθοδο στην επίθεση. Ο γαύρος εδώ και δυο βδομάδες προετοιμαζόταν μόνο για το παιχνίδι με μας. Και παλι στο δεύτερο μισό του β' ημιχρόνου τα παίξανε. Μέχρι τότε σκυλιάζανε στο μαρκάρισμα. Αλλά και τότε δεύτεροι οι γαύροι στη μπάλα.
Γκολ μπορεί να μην μπήκε αλλά τέτοιο πέναλντι σαν αυτό που έγινε πάνω στο Μάτζιο... Εντάξει συγχωρεμένο το κοράκι. Δε σφυράς από το πρώτο ημίχρονο πέναλντι κατά του αφεντικού σου. Παρόμοια περίπτωση είχε και ο Σαλπιγγίδης.
Από την άλλη οι παίχτες του γαύρου με εξαιρέσεις έναν-δύο μιλάμε για απίθανα ταγάρια. Άμυνα με γκαλίτσιο-παπαδόπουλο... Και λέμε εμείς μετά για Βύντρα-Σαριέγκι.
Τεσπά.

Πανάθα μου τρελένομαι

Βλέπω μια ομάδα να αλλάζει. Σε νοοτροπία και ταλέντο.
Με επαρχιακές ομάδες σαν τον αρη που κλείνονταν τα τελευταία δέκα χρόνια είχαμε πρόβλημα. Τί βλέπαμε; Γιόμες, γιουρούσια και όταν γινόταν η στραβή και τρώγαμε κανα γκολ μετά όλοι μπροστά χωρίς κανένα σχέδιο.
Τί είδαμε χθες; Ένα γρήγορο γκολ από το άρι και μετά έναν πραγματικό Παναθηναϊκό. Μια μεσαία γραμμή να καθαρίζει και να μην αφήνει τον αντίπαλο να αλλάξει μπαλιά και τους Κλέιτον-Σάλπι να βρίσκονται με κλειστά μάτια. Από κοντά και ο Ιβ να κάνει πλάκα. Δέκα λεπτά ήθελε για να αλλάξει το σκορ και από 1-0 σε 1-2 ενώ κανονικά έπρεπε 1-4.
Στο δεύτερο ημίχρονο η ομάδα έπαιζε στο ρελαντί. Με ένα τρομερό μπαλαδόρο όπως ο Ζιλμπέρτο Σίλβα να καθαρίζει, δε πλρώσαμε καμιά από τις μαλακίες των αμυντικών μας και η ομάδα πήρε αυτό που άξιζε.
Μετά από χρόνια η 13 βρέθηκε πάλι στο Χαριλάου. Για ένα από τα γνωστά πάρτι. Δυστυχώς η νετ ήθελε να κάνει δημόσιες σχέσεις με τους ιθαγενείς και το αποτέλεσμα ήταν μόνο ένα πλάνο από την τιγκαρισμένη εξέδρα μας και κλειστά μικρόφωνα. Και πάλι όμως ακουγόμασταν!! Δεν είμαστε άδικα γνωστοί ως η ομάδα με τους καλυτερους οπαδούς στην Ευρώπη.
ΠΑΟ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΘΥΡΑ 13

Έτσι όπως σε θέλουμε Παναθηναϊκέ

Η ομάδα νίκησε και το γλέντι στο πέταλο για άλλη μια φορά πραγματικά αξέχαστο.
Υγεία μετά από χρόνια. Δεν παραβλέπω το αποτέλεσμα αλλά ο τρόπος που ο κόσμος έχει χαλυβδώσει το ποδοσφαιρικό τμήμα είναι αυτός που κάνει φέτος τη διαφορά. Μόνο εμείς.

Στα αγωνιστικά, από τη μέση και μπροστά πετάγαμε αντίθετα με πίσω που η άμυνα είναι σαν να έχεις βάλλει τέσσερις άγνωστους μεταξύ τους. Μηδέν συνεννόηση. Γιατί δε νομίζω οτι τους λείπει η ικανότητα. Ακόμα και στον Βύντρα και στον Νίλσον. Αν και ο Σουηδός δείχνει μεγάλες ελλείψεις δεν είναι οι παίχτες της Σπάρτα του βεληνεκούς του. Η άμυνα θέλει δούλεμα. Πικρή αλήθεια που όμως δε πιστεύω οτι θα την πληρώσουμε την Κυριακή με την αεκ. Ο προπονητής έχει σώας τας φρένας -όχι σαν τους προηγούμενους- και θα το δουλέψει. Χτύπησε καμπανάκι που λένε οι δημοσιογράφοι.
Από παίχτες μου έκανε μεγάλη εντύπωση ο Σόουζα. Τέτοιον επιθετικό δε θυμάμαι εγώ στον ΠΑΟ. Και δυνατός και τεχνίτης. Λανθασμένα κάποιοι -ίσως παρασυρμένοι απ'την προπαγάνδα- τον παρομοίασαν με τον κωνσταντίνου. Με τη μόνη διαφορά θα πω εγώ οτι ο Βραζιλιάνος είναι ποδοσφαιριστής. Όχι απάτη. Τεράστια διαφορά κλάσης. Ήρθε αθόρυβα αν και στην πατρίδα του είχε καλό όνομα και δεν έπεσαν επάνω του τα φώτα. Ίσως αυτό του έκανε και καλό. Μακάρι να συνεχίσει έτσι.

Σλάβια Πράγας και πάμε για ομίλους

Εντάξει ότι και να πούμε έχει ρίσκο.
Αλλά η αλήθεια είναι οτι σε όσα παιχνίδια είδα από κοντά η ομάδα πετάει. Στούς νέους το ταλέντο περισσεύει χωρίς να έχουμε δει ακόμα Ζιλμπέρτο και Σόουζα. Κεντρικά κομμάτια του φετινού πάζλ δηλαδή.
Οι ευκαιρίες βγαίνουν χωρίς κούραση και μπάλα μπαίνει στα δίχτυα άνετα χωρίς να χρειαστεί πρώτα να χαθούν τα άχαστα.
Η Σλάβια είναι δύσκολη ομάδα που όμως πάντα την ξεπεράσαμε όποτε χρειάστηκε στο παρελθόν.
Να δούμε.
Κάποιοι λένε οτι η ομάδα κουράζεται όταν αρχίζει τους αγώνες από νωρίς. Στη δικιά μας περίπτωση όμως αυτό μπορεί να είναι θετικό. Πολλοί νέοι παίχτες, νέος προπονητής, όλοι πρέπει να δουλέψουν και να μάθουν ο ένας τον άλλο. Μόνο μέσα από παιχνίδια μπορεί να γίνει αυτό. Καλό το ταλέντο αλλά αν λείπει η πειθαρχία και οι αυτοματισμοί όλα χάνονται.

Συνέλευση Συλλόγου Φίλων Ερασιτέχνη Παναθηναϊκού

Στις εφτά του μηνός έγινε στον Τάφο η συνέλευση του συλλόγου.
Για το τί είναι και τί προσφέρει ο σύλλογος το έχω ξαναγράψει. Ακτίδα φωτός. Ελπίδα στη μαυρίλα και στην καταχνιά.
Με δυο λόγια αποφασίστηκε τα λεφτά που μαζεύτηκαν να δωθούν σε πολυμηχάνηματα - που θα βοηθήσουν αρκετά πάνω από ένα τμήμα- και το μεγαλύτερο μέρος να δοθεί σε ένα συγκεκριμένο τμήμα για να μεγαλώσει κατακόρυφα το μπάτζετ του και να πρωταγωνιστήσει άμεσα. Ποιό τμήμα θα είναι αυτό θα αποφασιστεί στην πορεία αναλογα με τις ανάγκες και τα χρήματα που απαιτούνται.

Στα καθαρά του συλλόγου τώρα.
Βλέπω συνέχεια παναθηναϊκούς να αναλώνονται σε ατελείωτες καφενειακές για το δεξί πόδι του Βύντρα, να τσακώνονται για τον Κέτσμαν και όταν έρχεται η ώρα να δώσουν 30 ευρώ για να στηρίξουν το πιο υγιές κομμάτι του Παναθηναϊκού να κάνουν την πάπια.
Τί είναι ρε 30 ευρώ? Ένα παιχνίδι στη μπάλα... Για να βοηθήσουμε την ομάδα μας να ξαναγίνει πρώτη παντού. Στους αθλητές εκεί που είναι το πραγματικό νόημα του αθλητισμού.

Νέος προπονητής νέα ήθη

Με Τεν Κάτε λοιπόν πάμε στη νέα εποχή. Από τους 10 κορυφαίους αυτή τη στιγμή στην Ευρώπη. Καυτό όνομα αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Τελευταία πολλοί επιθυμούσαν Λάουντρουπ με το επιχείρημα οτι είναι νέος και πιθανότατα πιο διψασμένος για να φτιάξει το όνομα του. Φήμες λέω εγώ.
Ο τύπος το έφτιαξε ότι όνομα είχε να να φτιάξει και τώρα έψαχνε να εξαργυρώσει. Το υποβαθμισμένο πρωτάθλημα της Ελλάδας δεν ήταν ποτέ ''φανταστικός προορισμός'' για προπονητές από μεγάλα πρωταθλήματα. Το να έρθει κάποιος εδώ με την ελπίδα να ΞΑΝΑκάνει θαύματα και να προχωρήσει είναι μεγάλο ρίσκο. Ο Λάουντρουπ όπως αποδείχτηκε μας είχε σαν καβάτζα που όμως ήταν η μοναδική επιλογή που του είχε απομείνει αφού άλλες ομάδες δεν είχαν συγκινηθεί. Θα ερχόταν μόνο για να τα αρπάξει δηλαδή.
Από την άλλη ο Κάτε είναι αυτό ακριβώς που ζητάμε. Με μεγάλη θητεία σε τεράστιες ομάδες με δεύτερο ρόλο όμως. Μόνο ένα πέρασμα έχει κάνει τα τελευταία χρόνια ως πρώτος προπονητής από τον Άγιαξ που έχασε το πρωτάθλημα στην ισοβαθμία. Μετά βέβαια βρήκε δουλειά στην Τσέλσι... Τώρα ήρθε η ευκαιρία του να βγει μπροστά με το δικό του όνομα.
Εξάλλου το σημαντικότερο είναι η ωριμότητα του. Ψημένος χαρακτήρας στη μπάλα που δε θα του πάρει πολύ να καταλάβει τι παίζει στην Ελλάδα και τι χρειαζόμαστε. Ο Παναθηναϊκός δεν είναι θερμοκήπιο για ποδοσφαιρικά πειράματα.
Η ευκολία απο την άλλη με την οποία δέχτηκε την πρόταση -ενώ πολλοί δημοσιογράφοι τον έβλεπαν ως απλησίαστο όνειρο- δείχνει την άνεση του σε ομάδες που κάνουν πρωταθλητισμό. Σαν Ολλανδός άλλωστε ξέρει πολύ καλά τί σημαίνει το τριφύλλι της Αθήνας.
Ένα ακόμα συν, η πειθαρχία που λένε οτι επιβάλλει αμέσως, πράγμα που τον φέρνει συχνά σε συγκρούσεις. Ακριβώς αυτό που χρειαζόμαστε. Τέρμα οι μαλθακοί γλύφτες. Ειδικά όταν έχουμε να κάνουμε με τον κλασικό Έλληνα τεμπελάκο και αναρχοαυτόνομο ποδοσφαιριστή.
Ένας προπονητής που έχει όλο τον κόσμο μαζί του και σίγουρα θα το σκεφτεί δύο φορές αυτός που θα θελήσει να συγκρουστεί.

Καλωσήρθες και να μείνεις χρόνια.

Πρωταθλητής ο Παναθηναϊκός

Ποιός άλλος;
Το έχω γράψει εδώ και καιρό. Αντίπαλος δεν υπήρξε ποτέ. Ο γαύρος ήταν πολύ χειρότερος από πέρσι. Το καλοκαίρι στο μπάτζετ του έγιναν κιόλας περικοπές και σου λέει φέτος πάμε και ότι βγει. Υπερεκτίμησαν και το σύστημα προπαγάνδας του κόκκαλη και τις καφρίλες τους. Στο κυρίως θέμα τώρα. Εμείς. Τέταρτο συνεχόμενο ντάμπλ, δέκατο πρωτάθλημα τα τελευταία έντεκα χρόνια. Αν και φέτος ο προγραμματισμός δεν ήταν άριστος όπως πέρσι, πήραμε δυο τίτλους χαλαρά. Μέγιστος Ομπράντοβιτς, μάγος των συστημάτων κάνει και τους ντεφορμέ παίχτες ήρωες. Ποιός μπορεί να τον κατηγορήσει για κάτι; Παίξαμε σε μια περίοδο που όλοι οι σκόρερ μας δεν ήταν και στα καλύτερα τους με μια ομάδα που έιχε ως πρότυπο εκείνη τη λιμόζ του μάλκοβιτς και όμως της ρίξαμε 90 πόντους στο κεφάλι. Χωρίς κλασικό σέντερ και όμως πρώτοι στα ριμπάουντ. Ξεβράκωμα κανονικό. Η Πράσινη παραμονές του άγώνα έγραφε οτι από την επόμενη κιόλας μέρα θα ξεκινήσει το χτίσιμο του καλύτερου Παναθηναϊκού όλων των εποχών. Οι Γιαννακόπουλοι είναι πραγματικά τρελοί. Αν δε νικήσουν και τους πρωταθλητές του NBA δε θα ησυχάσουν. Και καλά θα κάνουν. Και κάτι για τον κόσμο. Απίθανα πράγματα ακούστηκαν. Από γνωστούς ρουφιάνους ακόμα και κρατικών μμε -αυτούς που ακόμα δεν παραδέχονται οτι στο ποδόσφαιρο υπήρξε παράγκα. Κάποιοι παραμονές έγραφαν οτι αν νικήσει ο γαύρος οι Παναθηναϊκοί δε θα αφήσουν το παιχνίδι να τελειώσει και έφτιαχναν κλίμα για τη μεγάλη έξοδο. Όλα αυτά δυο μέρες μετά από τη ζούγκλα του Σεφ. Εκεί που μερικά λεπτά από την ΕΝΑΡΞΗ έπεσε και μολότοφ στον πάγκο. Όπου σε κάθε σφύριγμα υπερ του Παναθηναϊκού έπεφταν ΠΕΤΡΕΣ στους διαιτητές. Εκεί που μόλις τόλμησαν οι διαιτητές να σκεφτούν τη σωματική τους ακεραιότητα μπούκαρε ο φασούλας - ο δήμαρχος ντε!- στο γήπεδο για να τους τραβήξει εκβιαστικά έξω. Και πάλι όμως για να κερδίσει ο γαύρος έπρεπε να κλείσουν τα μάτια στο καθαρό φάουλ του μπουρούση πάνω στον Μπατίστ και να σφυρίξουν βολές στον ίδιο μερικά δευτερόλεπτα αργότερα, από το πουθενά. Όλα αυτά έχουν το θράσος να τα συγκρίνουν με ένα καπνογόνο και κάμποσους αναπτήρες 6 δευτερόλεπτα πριν τη λήξη και ενώ ο Παναθηναϊκός ήταν 14 πόντους μπροστά. Βέβαια ανακάλυψαν οτι είμαστε και ρατσιστές γιατί κάποιοι φώναξαν το Σχορτσιανίτη χοντρό!!! Γελοίο περιστατικό ο γιαννάκης που έψαχνε σαν το τρωκτικό... αλατιέρες γύρω από τον πάγκο από το 2ο δεκάλεπτο για τις παραδώσει στη γραμματεία. ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ 100 ΧΡΟΝΙΑ. ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΑΛΛΙΩΣ