Νέο Γήπεδο

Το 2005 ήταν που υπογράφτηκε το πρώτο μνημόνιο συνεργασίας των διαχειριστών του ΠΑΟ με τον δήμο και ψάχναμε όλοι να βρούμε πόσο δεσμευτικό μπορεί να είναι ένα μνημόνιο.
Την περασμένη βδομάδα μερικές εφημερίδες ανέφεραν σαν σοβαρή εξέλιξη οτι ο τζίγγερ επέλεξε τον Άκτωρα για την ανάθεση του ιστορικού έργου. Προσοχή! Οι εφημερίδες δεν ανέφεραν πότε επιτέλους θα μπουν οι μπουλντόζες - ειπώθηκε κάτι αόριστο για Μάϊο- αλλά την επιχειρηματική συμφωνία με τον Άκτωρα. Τί σημασία έχει αυτό τώρα για τον σύλλογο...;
Αυτό που πρέπει πάντως να αναγνωρίσουμε στην τωρινή διοίκηση της ΠΑΕ είναι η σοβαρή ενασχόληση με το γηπεδικό. Στα χρόνια των Βαρδυνογιάννηδων χορτάσαμε λαϊκισμό και σε αυτό το θέμα. Μια ήταν το Γουδί που δε μας άφηναν οι κυβερνήσεις, μια η καινούργια Λεωφόρος... Τις δεκαετίες του 80 και 90 τις περάσαμε έτσι. Με ανούσιες μαγκιές του καπετάνιου και ουσία μηδέν. Μια προκλητική αδιαφορία των υπευθύνων.
Ήταν ο Φιλιππίδης που ξανάφερε το θέμα στην επικαιρότητα με τις βόλτες πάνω από τον Ελαιώνα που ζωντάνεψε πάλι το ζήτημα του γηπέδου. Ένας Φιλιππίδης που οι αποτυχίες της ομάδας και μερικές υπερβολικά άστοχες ενέργειες του, έστρεψαν τον κόσμο εναντίον του αλλά η ιστορία έδειξε οτι σε σύγκριση με τους μεταγενέστερους, η προσφορά του ήταν σημαντική.
Όταν έμαθε και αυτός τον έδιωξαν...
Σήμερα το γήπεδο φαίνεται να έχει πάρει το δρόμο του, αν κρίνουμε και από τις δηλώσεις του Θανάση του Γιαννακόπουλου οτι ''οι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού δεν πρέπει να ανησυχούν''.
Για το τζίγγερ το θέμα του γηπέδου είναι η τελευταία ευκαιρία. Το μοναδικό θέμα που ακόμα δεν έχει κάψει και η πλειοψηφία του κόσμου είναι θετική στις ενέργειες του.
Γι'αυτό ίσως εναποθέτει εκεί όλη του την ενέργεια. Είναι αρκετή; Η εμπειρία έχει δείξει πως όχι αλλά αυτή τη φορά είναι από πίσω του όλος ο Σύλλογος. Η Λεωφόρος δεν είναι ικανή να χωρέσει πια τον ΠΑΟ και η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Μακάρι το Μάη να δούμε επιτέλους φως.