Πανάθα μου τρελένομαι

Βλέπω μια ομάδα να αλλάζει. Σε νοοτροπία και ταλέντο.
Με επαρχιακές ομάδες σαν τον αρη που κλείνονταν τα τελευταία δέκα χρόνια είχαμε πρόβλημα. Τί βλέπαμε; Γιόμες, γιουρούσια και όταν γινόταν η στραβή και τρώγαμε κανα γκολ μετά όλοι μπροστά χωρίς κανένα σχέδιο.
Τί είδαμε χθες; Ένα γρήγορο γκολ από το άρι και μετά έναν πραγματικό Παναθηναϊκό. Μια μεσαία γραμμή να καθαρίζει και να μην αφήνει τον αντίπαλο να αλλάξει μπαλιά και τους Κλέιτον-Σάλπι να βρίσκονται με κλειστά μάτια. Από κοντά και ο Ιβ να κάνει πλάκα. Δέκα λεπτά ήθελε για να αλλάξει το σκορ και από 1-0 σε 1-2 ενώ κανονικά έπρεπε 1-4.
Στο δεύτερο ημίχρονο η ομάδα έπαιζε στο ρελαντί. Με ένα τρομερό μπαλαδόρο όπως ο Ζιλμπέρτο Σίλβα να καθαρίζει, δε πλρώσαμε καμιά από τις μαλακίες των αμυντικών μας και η ομάδα πήρε αυτό που άξιζε.
Μετά από χρόνια η 13 βρέθηκε πάλι στο Χαριλάου. Για ένα από τα γνωστά πάρτι. Δυστυχώς η νετ ήθελε να κάνει δημόσιες σχέσεις με τους ιθαγενείς και το αποτέλεσμα ήταν μόνο ένα πλάνο από την τιγκαρισμένη εξέδρα μας και κλειστά μικρόφωνα. Και πάλι όμως ακουγόμασταν!! Δεν είμαστε άδικα γνωστοί ως η ομάδα με τους καλυτερους οπαδούς στην Ευρώπη.
ΠΑΟ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΘΥΡΑ 13